โบราณสถานเวียงลอ

ด.ช.นครินทร์ ธนะภาษี เลขที่ 36 (จีโน่)
ทำหน้าที่:อธิบาย

ด.ญ.กัญญาพัชร กันทะขู้ เลขที่ 30 (หนูเน็ต)
หน้าที่:อธิบาย

ด.ญ.ภัทราวดี ไชยรัตน์ เลขที่ 14(แป้ง)
ทำหน้าที่:ภ่ายทำและตัดต่อ

บทความ

จีโน่:พญาลอเรืองฤทธิ์ แหล่งผลิตข้าวพันธุ์ดี

หนูเน็ต:เขียวขจีพันธุ์ไม้ สะอาดใสลำน้ำอิง

หนูเน็ต:รสเลิศยิ่งปลาค้าว.....


แป้ง:ที่มาของโบราณสถานเวียงลอ เมืองเวียงลอนั้นถือเป็นเมืองหน้าด่านของอาณาจักรพะเยาโบราณที่มีอายุมากกว่า 900 ปีมาแล้ว และเคยเข้าร่วมในทัพของขุนเจือง วีรบุรุษแห่งลุ่มแม่น้ำโขงในการรบกับอาณาจักรต่าง ๆ ต่อมาในสมัยล้านนา กลายเป็นดินแดนกันชนของล้านนาและสุโขทัย ดังนั้นรูปทรงของวัดวาอารามที่เมืองเวียงลอแห่งนี้ จึงมีลักษณะร่วมของศิลปะ 2 อาณาจักร ต่อมาเมื่ออาณาจักรล้านนาตกเป็นของพม่า เมืองเวียงลอจึงได้กลายเป็นแหล่งซ่องสุมไพร่พลของพม่า จนกระทั่ง พ.ศ. 2322 จึงถูกพระเจ้ากาวิละกวาดต้อนไปและตั้งมั่นขึ้นใหม่ในสมัยรัชกาลที่ 5 โดยชาวเมืองน่าน แพร่ และพะเย

ณ สะพานของโบราณสะถานเวียงลอ

จีโน่ ประเพณีของชาวตำบลลอ จะมี
1.วันที่ 9 เมษายนของทุกปีจะมีประเพณี คือ บูชาพญาลอ หรือ ที่ชาวตำบลลอเรียกว่า ปูจาพญาลอ

หนูเน็ต:ร้อยละ 65 ของชาวตำบลลอส่วนใหญ่จะทำการเกษตร เช่น การทำนา ทำไร่ทำนา ทำสวน

เด็กไทยพาเที่ยวในโลกของกลอน

เก็บความทรงจำนี้ไว้
เก็บไว้ในใจที่อ่อนหวาน
เก็บไว้..เก็บไว้นานเท่านาน
เก็บไว้ตลอดกาล..ตลอดไป


ใช่หยิ่งหรืออวดดี
ที่ยอมหลีกหนีใช่ขี้ขลาด
ที่เมินเฉยใช่วางมาด
เพียงแค่รู้สึกแขยงขยาดในน้ำใจ
ที่จากมาใช่ว่าไม่รัก
ที่หาญหักเพราะรับไม่ไหว
ที่มีหนึ่งแล้วสองใครรองใคร
ที่สำคัญแบ่งใจให้หลายคน


ขอเก็บแค่วันวาน
เนิ่นนานเพียงแค่ความฝัน
ขอเก็บเพียงแค่คืนวัน
มีเธอมีฉันในใจ
- - - - -
ขอเก็บความรู้สึกเก่าก่อน
ห่วงหาอาทรอ่อนไหว
ขอเก็บความรักจากใจ
ครั้งหนึ่งเคยได้จากเธอ
- - - - -
จึงเป็นเพียงความคิดถึง
เก็บไว้ซึ้งซึ้ง..เพ้อเพ้อ
จะเป็นอดีตที่เลิศเลอ
เตือนใจไม่ให้เผลออีกต่อไป
- - - - -
ขอเก็บเพียงแค่วันวาน
ที่ทำฉันร้าวรานหวั่นไหว
แทนความอ้างว้างห่างไกล
ที่ใครเคยให้ไว้เป็นความทรงจำ




ว่ากันว่ารักแท้แพ้ใกล้ชิด
ฉันว่าผิดคิดว่าคงไม่ใช่
การที่ใครคนหนึ่งจะเปลี่ยนไป
หาใช่เพราะไกลกัน
แต่เป็นเพราะคนไกลไม่ส่งข่าว
ไม่รู้เรื่องราวของเขาให้หมายมั่น
ในเมื่อคนใกล้แสนเอาใจอยู่ทุกวัน
แล้วฉะนั้นเธอว่าฉันควรจะเลือกใคร


เดียวดายในคํ่าคืนเต็มตื้นกับความเหงา
ฟากฟ้ายังมีดาวแต่ใยเราไม่มีใคร
มองดูท้องฟ้า ที่พร่าพราวแสง
ริอาจจะแข่ง กับแสงจันทรา
ก็เหมือนกับฉันสำคัญตัวว่ามีค่า
แต่พอต้องจากลา เลยได้เห็นว่า
ตัวเราไม่มีค่า...อะไรเลย...


...เมื่อเลือกเดินเส้นทางคนละเส้น...
...แม้จะเห็นความเหงาในเงาฝัน...
... แม้เจ็บปวดรวดร้าวคราวจากกัน...
...หากเป็นความต้องการของเธอนั้น...
......ฉั น ยิ น ดี......


เธอถามฉันทำไม
มันเหมือนเธอไม่ไว้ใจ ในตัวฉัน
รักเธออยู่ไหม…ทำไมต้องยืนยัน
ทำไมไม่เชื่อมั่น ในความสำคัญ ของตัวเอง
ถึงฉันจะห่างหายไปบ้าง
ไม่ใช่ว่าฉันไม่อ้างว้าง…ไม่ใช่ว่าฉันเก่ง
แต่เพราะฉันเบื่อ ฉันเซ็ง
ถ้าจะต้องมาเจอกับคนที่ ไม่มั่นใจในตัวเอง
….ฉันก็ไม่มั่นใจ...


ไม่ว่าอะไรทำให้เราพบกัน
แต่ฉันก็นึกขอบคุณสิ่งนั้นเสมอ
ที่ทำให้รู้จักได้รักเธอ
และได้ความรักจากเธอกลับมา
ได้เจอวันที่ดีของชีวิต
ที่วันนี้ไม่มีสิทธิ์จะไขว่คว้า
และไม่ว่าอะไรจะทำให้เราจากลา
ถ้าทำให้ชีวิตเธอดีกว่า
ฉันยังอยากบอกว่า"ขอบคุณ"


เลือกเดินคนละทาง
การลงเอยของความต่าง ระหว่างเธอกับฉัน
รักที่เคยงดงาม กลายเป็นสิ่งที่ถูกมองข้าม ไม่สำคัญ
ความรู้สึกดีๆที่เคยผูกพัน..กลับจบลงสั้นๆ ด้วยคำลา
เราต่างมีทางต้องไป
จึงไม่มีเหตุผลอันใด จะรั้งไว้เพื่อวันข้างหน้า
ความรักกับความฝัน ไม่อาจไปด้วยกันจึงต้องร้างลา
ทำใจยอมรับด้วยน้ำตา......สิ่งที่เราค้นหามันต่างกัน


ลืมฉันเถอะคนดี
เมื่อวันนี้--เธอมีเขาอยู่ใกล้ ๆ
ฉันไม่ต้องการเป็นตัวสำรองของใคร
แม้จะรักเธออยู่มากมายก็ตามที
ฉันทำใจไม่ได้
ที่จะต้องแบ่งหัวใจกับใครอย่างนี้
ไม่มั่นใจว่าเมื่อเวลาผ่านไป อะไร ๆ ที่เคยดี
อาจป็นแค่สิ่งที่เธอลืมว่าเคยมีในสายตา


สายลมผ่านมา
เพียงเพื่อจะผ่านไป
แต่อย่าให้ความรักผ่านไป
เพียงเพราะคนที่ผ่านมา

ตะเกียบ
ไม่ต้องการส้อมฉันใด
คนสองคน
ก็ไม่ต้องการคนที่สามฉันนั้น


เธอมาหาฉันเพื่อลา
มาเพื่อบอกว่า เราจบกันแค่นี้
แววตาเธอดูต่างจากทุกที
ต่างจากเมื่อก่อนตอนที่ยังคบกัน
มันดูจิงใจมากกว่าที่เคย
ต่างจากเมื่อก่อนที่ดูเฉยเมยเมื่อมองฉัน
จิงใจมากเลยนะ คำลาที่ให้กัน
แล้วตอนเธอบอกรักฉัน
จะเหมือนตอนคบกันหรือตอนเอ่ยคำลา